Schop onder mijn kont

Na het overpeinsmoment zijn er al weer heel veel dingen gebeurd in mijn leven, ik heb een jubileum moment meegemaakt (een moment wat ik tot voor vorig jaar niet verwacht had mee te maken), ik heb 1,5 maand even de rust genomen in mijn hoofd die nodig was, ik heb dingen uitgezocht, opgezocht, (10 jaar terug ging dat toch echt anders als je ontslagen werd), ik heb een deel van de “jobkeuze” test gedaan die de mevrouw van het UWV mij aanried (of is het nu aanraadde), waaruit kwam dat ik meer een verzorgingsgtypje/maatschappelijk typje zou zijn? Verzorging snap ik nog een beetje, als iemand ziek is hol ik de benen uit mijn lijf, maar maatschappelijk? Moi??

Ik ben nog steeds een Nuchtere Boerin, die een aantal zaakjes nog steeds Nuchtere Boerins/Boerinnig bekijkt, en hoewel ik verander en meer dingen in mijn leven toelaat die ik tot voor kort nooit had toegelaten ben ik door omstandigheden die er niet toe doen nog steeds blij dat ik Nuchter Boerinnig blijf, anders was de situatie waarin ik nu zit toch ietwat extra moeilijk.

Nu maak ik plannen, nu merk ik dat ik -na toch wel even een soortement van terugvalletje te hebben gehad in de vorm van niets uitvoeren- weer zin heb in dingen. Ik ben niet handig, ik heb soms wat hulp nodig, maar kan sommige dingen best wel zelf en als ik die dingen doe/ga doen, dan ben ik vanzelf ook weer blijer met het geheel.

Vandaar ook dat ik mijzelf (weer) een denkbeeldige schop onder mijn kont heb gegeven, vandaag ben ik op kleurtjes zoek speurtocht uitgegaan, morgen doe ik het nog eventjes dunnetjes over, omdat ik naar de (verkeerde) doe het zelf zaak ben gegaan, heb ontdekt dat ik nog heel wat klus dingen in huis heb die het nog “doen” en ga met goede moed dingen aanpakken. Ik heb er zin an (nu nog wel even kleurmanagement toepassen, want ik heb een twijfelmoment, de kleurtjes overdag zien er goed uit, maar de kleurtjes met kunstlicht zien er uit als ….

Overpeinzen

Al sinds het ontslagmoment van 2 weken terug ben ik aan het nadenken wat ik nu wil met de rest van mijn werkbare leven (en andere dingen), wil ik verder met dit vak (wat ik leuk vond, omdat ik er veel dingen bij mocht doen), wil ik toch kijken of ik wat verder kan met mijn fotografie, omdat ik nu meer naamsbekendheid krijg omdat ik mijn hoofd meer laat zien bij historische rally’s of wil ik iets verder in de ict, daarbij mijzelf zeker wel realiserend dat men in deze tijd niet op mensen zit te wachten zonder diploma van mijn leeftijd.

De fotografie is een min of meer onzeker bestaan, maar gezien ik een leuke buffer krijg van aakaadee, en ik nog in de “oude weeweeregeling” val, heb ik volgens mij alle tijd om te ontdekken óf ik verder in de fotografie wil.

Diep in mijn hart zou het voor mij het meest logische zijn dat ik mijn fotografie erbij doe, maar aan de andere kant is het ook wel erg leuk om al die rally momenten mee te maken, men komt op plekjes die je normaal gesproken altijd voorbij rijd omdat het in Nederland de gewoonte is om zo snel mogelijk van A naar B te rijden, dus ik hinkel nog steeds op 2 (of 3) gedachten. En van het ene rallymoment rol je vaak zomaar in het andere rallymoment. (Ik heb zelfs nu al foto’s morgen verzorgen voor een kerstkaart van de dhrc én kom met mijn foto’s in een blad genaamd Octane).

Nu is het in het geheel niet erg dat ik hinkel en ik weet ook dat ik -als mijn situatie anders was- ik voor een zekere onzekerheid had kunnen kiezen, maar mijn situatie is nu eenmaal niet anders, men moet (soms) zijn leven nemen zoals het nu eenmaal is, ik heb daar zelf voor gekozen, en hoewel ik het afgelopen jaar veel leermomenten/veranderingen heb mogen meemaken (en ik -en niet alleen ik- mijzelf soms wel eens verbaas over de gevoelens die ik krijg), ik gelukkig nog steeds goed kan omgaan met de situatie zoals die nu is, het (nog) niet anders zou willen (en dit is begrijpbaar voor maar 1 trouw lezertje van mijn weblog) ik het écht wel zou aangeven als ik het anders wil 😳

Anyway, ik dwaal af (zoals wel vaker), ik ben nog steeds aan het overpeinzen, ben nog steeds blij dat ik een specifiek mailtje de deur uit heb gedaan, als ik dát niet had gedaan, had mijn leven er echt heel anders uitgezien, dat is een ding wat zeker is.

Rallyhappening 2012

Na het ontslagmoment had ik het het afgelopen weekend erg druk met weer een rally moment. Deze keer vertrok de rally voor 2 dagen richting Sauerland, en hoewel er erg veel sneeuw voorspeld was, lag er gelukkig bijna niets, dat had het Kwienmobiel zonder winter banden niet zo fijn gevonden (en ik ook niet).

In tegenstelling tot andere rally momenten, was dit rally moment prima voorbereid, ik had zelfs van te voren de hele route c.q. uitleg gekregen met mooie foto plekjes om foto’s te gaan maken, dus ik had mij terdege voorbereid op het 1 en ander.

Dit was een uitgelezen moment om na het ontslagmoment de zinnen even te verzetten, maar gelukkig had ik de “dreun” middels het afschrijven van een leermoment alweer een plekje in mijn hoofd gegeven. ik ben wel blij dat ik dat kan, dat maakt mijn leven een stuk gemakkelijker, natuurlijk dacht ik het er onder het rijden van het ene naar het andere fotoplekje wel aan, maar het bedierf de lol in het foto’s maken gelukkig in het geheel niet.

Ik heb -mag ik wel zeggen- een aantal leuke contacten opgedaan, een aantal foto’s van mij worden geplaatst in het AMK? blad, een aantal foto’s worden met bronvermelding in een autoblad genaamd Octane geplaatst, ik ben ondertussen druk bezig om mijn foto’s verkoopbaar op de site te plaatsen (dat is nog wel even een werkje), maar het is voor een goed doel, wie weet kan ik hier wel iets mee doen.

Deze draai in mijn leven is vast op het goede moment gekomen, evenals andere dingen in mijn leven, die maken dat ik verander, die maken dat ik mij prettig voel, niettegenstaande het wel eens lijkt dat sommige mensen mij het geluk niet gunnen door mij de 1 na de andere vast wel “goedbedoelde” waarschuwing geven, maar ik ben nog steeds van mening: “wie dan leeft, dan zorgt, misschien vergaat de wereld wel over 3 dagen :mrgeen:

Rest mij als laatste nog even 2 foto’s te plaatsen van de rallyhappening waarvan ik zelf vind dat ie wel tamelijk goed gelukt zijn:

SONY DSC

SONY DSC

 

Ontslag moment

’t Is wat stil gevallen op mijn logje, door omstandigheden die er niet toe doen (interviews, foto momenten en wat dies meer zij), maar vandaag wil ik toch wel weer even een leermomentje kwijt.

Vandaag kreeg ik -heel fijn vlak voor kerst- te horen dat ik per 1 april 2013 “weg mag/weg moet” bij aakaadee. Niet dat ik daar erg mee zit, maar dat hoeft aakaadee dan weer niet te weten. Gelukkig leest alleen ex-baas L mijn leermomentjes misschien nog eens, de rest weet niet van het bestaan van dit weblogje en dat wil ik (net als veel andere dingen die men niet van mij weet) ook graag zo houden (inside joke).

De peopeltjes die bij aakaadee rondlopen zijn mijn peopeltjes allang niet meer, sinds “de nieuwe baas” mag ik nog minder ict dingen doen omdat hij dat niet belangrijk vind.

Dát werk maakte mijn werk nog leuk, en nu dat niet meer mag was mijn werkplezier al een tijdje zoek, terwijl ik vlak na mijn vakantie niet eens te horen kreeg dat “het niet handig was” dat allerlei belangrijke mailtjes alleen op mijn email adres binnen kwamen, terwijl ik lief al die mailtjes via een zogenaamde “rule” naar mijn collega’s forwarde, maar mocht dat zelf fijn ontdekken omdat ik toevallig een mail las aan ict van “de nieuwe baas”.

Toen dat aan de orde kwam had ik al zo’n vaag vermoeden dat er iets ging gebeuren, en vandaag was dat dus het geval, vandaag kreeg ik te horen van de nieuwe baas en mevrouw de HRM waar je geen zak aan hebt als ondersteuning E te horen dat ik “weg mag”.

In eerste instantie was dat even een klap, maar gezien ik een talent heb om mijn frusties van mij af te schrijven, misbruik ik dit logje -die niemand bijna meer leest-, om diezelfde frusties van mij af te schrijven, waarna ik weer fijn verder ga met mijn leven, morgen ga ik de advocaat bellen die al veel ex- aakaadee’ers heeft geholpen, ga ik horen wat hij mij aanraadt om te doen, doe daar mijn ding mee, zit mijn tijd nog uit tot 1 april (of iets eerder als ik vakantie dagen op neem en/of betaald verlof opneem), en dan zoeken ze het bij aakaadee verder maar uit, mijn kennis neem ik mee, die neemt niemand mij meer af en ga ik al zeker niet meer delen.

Dit logje is bedoeld om mijn frusties van mij af te schrijven, ben nog steeds blij dat ik dat kan, (het maakt het leven een stuk gemakkelijker), aankomend weekend ga ik in ieder geval genieten van de leuke rally- en andere dingen die komen gaan.

Nieuw rally moment

Afgelopen weekend heb ik -alweer- een zogenaamd rally moment meegemaakt (en hoewel ik wat minder vroeg dan gedacht ter plaatse was, omdat vriendin W in haar vijftigjes werd en dat de vrijdag van te voren gevierd moest worden), was ik zo rond een uurtje of 4 ter plaatse.

Het nadeel van wintertijd is dat het al zo vroeg donker word, zodat ik geen foto’s meer kon maken, de rally’s vinden veelal plaats in het oosten? van het land (ik ben niet zo topografisch), ik moet toegeven dat in die omgeving hele mooie plekjes te vinden zijn, maar waarbij ik dan weer denk dat de rally mensen die mooie plekjes niet veel meekrijgen, omdat men met de wedstrijd bezig is.

Dit weekend mocht ik een “workshop” navigeren meemaken, ik heb veel geleerd van de “meester navigeren”, maar ik denk dat ik al aardig op weg was om “het” te leren, ik moet er gewoon wat meer handigheid in krijgen en niet onzeker worden als de auto’s niet langskomen als ik ter plaatse ben. “Geduld is een schone zaak” Oud Yogi’s tantes spreekwoord.

Ook deze keer was ik ervan overtuigd dat de auto’s langs zouden komen op de plekjes die de organisatie had aangegeven, (deze keer had ik een prima verzorgd pers/foto boek ontvangen), waar zelfs ik wijs uit kon worden, maar tegelijkertijd ga je twijfelen aan jezelf als het te lang duurt (inside joke).

Een zeker iemand reed dit weekend niet mee maar had aangeboden om mij nog meer wegwijs te maken in de navigatie en ik wil mijzelf niet op de borst(en) kloppen, maar ik denk dat ik dit weekend weer een hoop geleerd heb, ik was al op de goede weg, maar moet gewoon wat minder onzeker zijn dat ik “het” wel goed doe en op de goede plekjes sta. Ik zeg altijd maar zo, al doende leert men, Keulen en Aken zijn ook niet in 1 dag gebouwd, ik merk dat ik vooruit ga in het navigeren, nu nog zorgen dat ik nog beter word in het fotograferen (inside joke) :mrgreen:

Tulpenralley 2013

Zoals de trouwe lezertjes wel weten ben ik de laatste tijd erg “into the rally”. Ik wist al een tijdje dat de zogenaamde Tulpenralley in mei 2013 weer plaats zou vinden, met ditmaal de start in Noordwijk (i.p.v. de finish) en dat de finish ditmaal in Nice zou zijn.

Vandaag had ik al ergens op het internet gezien dat er al 100 equipes hadden ingeschreven voor de tulpenralley, nadat de inschrijving vanaf 1 november mogelijk was. Ik begon mij al enige zorgen te maken, er mogen maar 200 equipes meedoen, maar ik begreep dat een zeker iemand zich al had ingeschreven (nadat ik een mailbox vol kreeg met geboekte hotels her en der richting Nice). :mrgreen:

Vanavond kreeg ik een helder moment, ik heb enige correspondentie nagelezen, en kwam tot het besef dat ik (en niet alleen ik) altijd eerlijk ben geweest, en hoewel de start bijna mis zou zijn gegaan ik -en niet alleen ik- altijd duidelijk was over de bedoeling, dat ik het tegelijkertijd wel erg lief vind om te zien dat sommige dingen gewoon als vanzelfsprekend worden aangenomen, én dat ik het een fijn gevoel vind dat anderen dat als vanzelfsprekend aannemen.

Ik kan het zeer waarderen dat ik nu al weet dat ik over 6 maanden de tulpenralley in zijn geheel mag meemaken, ik die voorheen altijd ging braken als ik van te voren wist wat ik over 6 maanden zou moeten gaan meemaken. Ik verander, en ik weet tegelijkertijd dat ik het een fijn gevoel vind dat ik verander. 😳

Limburgia Trophaeum

Afgelopen weekend reisde ik vrijdag na het werk af naar Slenaken/Heijenrath om daar het zogenaamd “Limburgia Trophaeum” mee te kunnen maken. Zoals de trouwe lezers van mijn logje vast wel weten ben ik de laatste tijd “into het fotograferen van klassieke auto’s in een zogenaamde rally”. (zie ook dit logje, dit logje, en dit logje), helaas heb ik -blijkt nu- het Saab Classic Challenge rally moment niet beschreven, maar ook daar was ik aanwezig om foto’s te maken van allemaal Saabjes.

Ik had de organisatie van het event aangeschreven, en ik kreeg al snel een mailtje terug dat ik een routeboek daar en daar kon ophalen. De organisatie van de Saab Classic 500 Challenge, had begin september een keurig persboek voor me verzorgd met aantekening van mooie fotoplekjes, maar bij deze rally moest ik het doen met een navigatie boek. Daarbij dient wel weer vermeld te worden dat ik een schildje kreeg zodat ik zonder betaling de lunch en het diner kon nuttigen! (dat was wel weer perfect geregeld). (Evenals ik dat bij de organisatie van de Saab Classic Challenge kreeg, alwaar ik als gast een badge kreeg zodat ik niets hoefde te betalen voor de lunch en het diner)!

Nu mag ik als fotografe natuurlijk navigatie meenemen in mijn auto en had dat ook netjes gedaan. De ochtend ging een beetje de mist in, ik kon de plekjes niet vinden, maar de lunchplek dan weer wel, waarbij ik wel dien te vermelden dat ik die plek al toegezonden had gekregen van een zeker iemand die veel meer ervaring heeft met navigeren dan ik. Afijn, na de lunch kreeg ik het 2e deel van het boek voor de middag, ik had in de auto een snel cursus gekregen hoe te handelen, ik had dat prima in mijn systeem opgeslagen, en reed vol goede moed naar een mooi fotoplekje.

Ik stond daar ruim 1,5 uur te wachten, zodat ik weer ging twijfelen of ik niet achter de feiten aanholde, maar later bleek dat ik eventjes iets meer geduld had moeten betrachten, dan had ik echt hele mooie foto’s kunnen scoren. Een zeker iemand had mij vergeten te melden dat ik ook rekening kon houden met de zogenaamde “tijdscontrole” waarbij de tijd die de 1e auto die controle normaal zou moeten halen staat vermeld, als ik dát had geweten, had ik nog wel even gewacht, edoch dat wist ik toen nog niet, dus reed ik te vroeg weg omdat ik ging twijfelen of de auto’s nog wel langs zouden komen.

De avond heb ik dus geleerd dat ik ook rekening met de tijdcontrole moest houden, zodat ik de volgende dag in alle vroegte vanuit hotel Melia in Luxemburg vertrok naar het door mij uitgekozen plekje. Gelukkig was de klok een uurtje vooruit gezet, zodat ik ruim op tijd aanwezig was op het plekje waar de auto’s voorbij moesten komen, daar was ik van overtuigd door de navigatie lessen van een zeker iemand en mijn Samsung tablet die ook de nodige informatie prijs geeft.

Anyway, ik dwaal af, zoals wel vaker, om een lang verhaal kort te maken, ik heb mij dit weekend prima vermaakt (niettegenstaande ik heel wat meer foto’s zou hebben kunnen scoren), ik heb hele mooie plekjes en weggetjes gezien, met de mooiste herfstkleuren, (maar als ik bij alle plekjes gestopt zou hebben om foto’s te maken was ik nu nog niet thuis geweest) en was een zeker iemand ongerust geworden.

Wat ik wel weet is dat ik nog wel een keer terug wil richting Luxemburg, en gezien enige uitlatingen gaat dat wellicht nog wel een keer gebeuren, omdat andere alfabet momenten nu eenmaal geen doorgang kunnen vinden wegens omstandigheden die er niet toe doen.

Ik ben en blijf nu eenmaal een nuchtere boerin van mezelf.

Leermomenten-test

Gekke gewaarwording

Zoals de niet zo trouwe lezers van mijn logje vast wel weten ben ik momenteel aardig aan het veranderen. Tot voor 1 jaar terug had ik niet gedacht dat ik zoveel plezier beleef aan de dingen die momenteel spelen in mijn leven. Ik die altijd iebelig werd als er -in mijn ogen- teveel contact was, ik die -in mijn ogen- iebelig werd van het zogenaamde “hengelen”.

Maar nu merk ik dat ik nu ik weer thuis ben van een heerlijke vakantie iemand toch wel aan het missen ben, iets wat men tot voor 1 jaar terug niet aan me had moeten zeggen, want dan had ik diegene hartelijk uitgelachen. Gelukkig mis ik een zeker iemand nog steeds op de zogenaamde “goede manier” er is immers missen en missen nietwaar?

Aan enige uitlatingen van een zeker iemand begrijp ik dat er maandag ook nog een zogenaamd alfabet moment zou moeten plaatsvinden, ik ben benieuwd, waarbij dan weer wel vermeld dient te worden dat ik het vólgende weekend de Limburgia rally ga meemaken, die mij naar Slenaken laat rijden, hetzij alleen, hetzij met zijn 2’en, waarna ik vast nog wel weer wat mooie foto plekjes mag fotograferen en wat andere alfabet momenten die ik wegens het meelezen van mijn wereldberoemde nichtjes dan weer niet kan beschrijven.

Morgen ga ik met Zussie naar Symphonica in Rosso, alwaar deze keer Doe Maar optreed, een collega op mijn werk merkte op dat zij die muziek “oudbollig” vond, maar ja, zij is dan ook 16 jaar jonger dan ik en toen Doe Maar op het hoogtepunt was, lag zij nog in de luiers. Ik vind het leuk, we gaan “kramperen” in een caravan die ik half september al heb “voorgekeurd”, nu maar hopen dat het niet te koud word, maar de weersverwachtingen zijn goed.

Veel makke schaapjes

Zoals de trouwe lezertjes van mijn logje vast wel weten ben ik op vakantie geweest op mijn ozo geliefde eiland. De reactie van de mensen die de tattoo van Lesbos op mijn schouder zagen waren erg grappig te noemen. Van mensen die heel erg leuk reageerden tot Nederlandse mensen die me voor gek verklaarden terwijl ze niet in de gaten hadden dat ik zelf ook Nederlands ben 😳

Deze keer verbleef ik -net zoals in mei- in een huisje in Petra zonder de Engelse Hooligans, maar gezien ik de vorige vakanties toch ook nooit lag te wentelen in de zon om zo snel mogelijk zo rood verbrand mogelijk te worden heb ik niet veel gemist aan het feit dat ze er niet waren.

Dit logje heeft als titel de schaapjes op het droge omdat op een gegeven moment een tamelijk groot schip aanlegde aan de kade van Petra, waarna er af en aan vrachtwagens vol met 3 lagen schapen werden aangevoerd om te worden ingescheept naar Syrië ❓ of iets dergelijks, in ieder geval aan de taal te horen een islamitisch eiland,

IMG_2460

tamelijk zielig want het schip lag er minstens 5 dagen in de volle brandende zon en toen ik ging kijken en wat foto’s ging maken zag ik al in de vrachtwagen een dood schaap liggen, stel me nu zo voor dat al die makke en niet zo makke schapen een tamelijk slechte reis hebben beleefd, ben benieuwd hoeveel er de reis hebben overleefd.

Afijn ik dwaal af, zoals wel vaker. Ik heb een heerlijke 3 weken gehad op mijn ozo geliefde eiland, heb nieuwe mensen leren kennen, kwam “oude mensen” tegen die ook al jaren op Lesbos komen. Het gemak van in je eentje op vakantie gaan is het feit dat niets moet, alles mag, dat je makkelijker contact maakt met mensen en dat je -als je daar even geen zin in hebt- ook geen contact hoeft te maken, lekker voor je uit kan zitten mijmeren en niets tegen jezelf hoeft te zeggen en dus ook geen ruzie kan maken met jezelf :mrgreen:

Gelukkig dat de techniek ook alsmaar voortschrijdt, ik denk dat ik zonder die voortschrijdende techniek de vakantie iets anders had beleefd en/of een enorme telefoonrekening had gehad, nu konden de diverse gesprekken plaatsvinden via het zogenaamde viber en/of via google talk op mijn vlak voor de vakantie aangeschafte tablet, onder het mom van “ik wil lezen kunnen tijdens de vakantie”, maar het ding bleek verrekte handig (ook voor het ontwerp van mijn aanstaande nieuwe webshop die nog even een paar dagen op zich moet laten wachten omdat ik -als backup koningin- deze keer in mijn enthousiasme was vergeten een backup te maken van de al aanwezige foto’s zodat ik de site weer geheel opnieuw moet gaan inrichten.

Verder dient vermeld te worden dat ik deze keer voor het eerst van mijn leven van Schiphol werd opgehaald door een zeker iemand. Dat is in mijn “vakantieloopbaan” nog nooit gebeurd, het enige jammere was dan wel weer een beetje dat de planning van een zeker iemand niet goed is  (toch een pa??), zodat ik mij even een uurtje moest vermaken op Schiphol, nu is dat niet moeilijk, er gebeurd veel, zeker als je net van Lesbos afkomt weet je niet waar al die mensen vandaag komen die lopen hollen, als je net 3 weken heerlijk hebt kunnen genieten van de rust die op het eiland heerst, van de relaxte mensen die nooit lopen te schelden omdat “men wat moet”.

Anyway, ik ben uiteindelijk opgehaald geworden, ter afsluiting hebben we nog fijn Grieks gegeten, alwaar gezegd dient te worden dat ik voor die prijs minstens 6 keer uit eten had kunnen gaan op Lesbos, maar dat mag de pret niet drukken, ik heb een hele fijne vakantie gehad, de afsluiting van het geheel was voor herhaling vatbaar, maar wellicht hebben we in mei weer nieuwe ronde nieuwe kansen, nádat ik dan weer de 60ste editie van de Tulpenralley heb mee mogen maken, want dat ik die ga meemaken is wel 99,9% zeker (inside joke) :mrgreen:

 

 

Classic 500 challenge

Afgelopen weekend mocht ik mij vervoegen in Duiven om daar de Classic 500 Challenge te fotograferen, omdat ik vrijdagochtend erg vroeg mijn bed uit zou moeten had ik besloten dat ik donderdag vanuit mijn werk al richting Duiven zou gaan rijden, zodat ik op tijd bij de rally aanwezig kon zijn om het voor mij gemaakte persboek in ontvangst te kunnen nemen. Na mijn werk reed ik richting Arnhem, alwaar ik in het zogenaamde ‘rijpaleis’ een caravan had geboekt voor weinig. Het was erg grappig om zoiets mee te maken, ik die al jarenlang roept dat kramperen niets meer voor mij is. Ook een zeker iemand die mij kwam vereren met een bezoekje schuddebuikte van het lachen toen hij de caravan mocht aanschouwen en ik ‘schuddebuikte’ vrolijk mee (inside joke).

Toen ik des vrijdags aankwam in Duiven mocht ik een goed verzorgd persboek ontvangen van de organisatie, (het kan dus wel) in tegenstelling tot de 7 uren van Emmeloord, alwaar ik bijna werd weggekeken. Ik heb een stuk of wat mooie foto’s kunnen maken, en hoewel ik steeds meer leer om mooie foto’s te maken laat het navigeren naar de plekjes toe soms nog wel eens wat te wensen over, maar een zeker iemand heeft mij beloofd dat hij mij gaat leren hoe te navigeren ik heb immers de middelen om ergens snel heen te rijden terwijl de rally rijders het zonder navigatie moeten doen.

Afgelopen maandag heb ik nog even een snelcursus navigeren gehad, en hoewel daardoor een alfabet moment in het gedrang kwam ben ik blij dat ik dat leermoment mee kon maken, zodat ik de volgende eind oktober vast nog weer wat mooie fotomomenten kan meemaken.

Nu nog even zorgen dat via mijn www.beyondvision.nl de mogelijkheid komt om foto’s aan te schaffen, dan komt alles helemaal goed en ga ik -met wat marketing hulp- vast een carriere als rally (hof) fotografe starten.