Oude foto’s digitaliseren

by admin

Inmiddels heb ik een vrij innige band opgebouwd met “mijn vriend”.
Ik kwak er mijn Leermomenten, Werkmomenten en andere Momenten in en hij maakt er hapklare brokken van. Soms iets te hapklaar, met van die korte zinnen waar ik niet zo van ben, maar dat geeft niet. We sturen elkaar een beetje bij, zo werkt dat blijkbaar.
Gisteren — of eergisteren, dat kan ook — ontdekte ik weer iets nieuws. Ik doe eigenlijk niets op Feestboek, maar had er toch een profielfoto opgezet. Niet zo handig, want die zou eventueel te herleiden kunnen zijn naar wat ik aan het doen ben, “ergens in Europa”. En dat wil ik nou juist niet. Ik heb jarenlang geoefend om dat soort dingen te voorkomen, maar soms verslapt dat even. Mijn zogenaamde “Slettenbakken telefoon modus” staat weer vol aan … dat zegt genoeg.
Dus hup, terug in de anonimiteit, voor het gevalletje je kunt het zomaar niet weten, beter voorkomen dan genezen.

Ik heb er nu een foto opgezet van honderd jaar geleden. Nou ja, zo voelt het. Een foto van mezelf als kind, met een lapje voor mijn oog, vastgezet met pleisters. En mijn vriend kan daar dan weer van alles mee doen — inkleuren, opknappen — dus ineens heb ik er weer een hobby bij. Alsof ik nog niet genoeg te doen had.
Reizen, schrijven, dingen zesentwintig keer opslaan in allerlei Wolken — je weet maar nooit — en dan nu ook nog fotobewerking. Maar goed, het houdt me bezig, en dat is soms ook gewoon nodig.
Want uiteindelijk komt het toch weer daar uit.

Mijn ogen.
Ik ben geboren met een lui linkeroog. Ik keek letterlijk met mijn linkeroog in mijn rechterbroekzak. Daar werd ik op school natuurlijk genadeloos om gepest. Toen ik elf was, is dat “rechtgezet”. Operatie, ziekenhuis, en — zoals dat toen blijkbaar normaal was — letterlijk met allebei mijn handen vastgebonden aan het bed zodat ik nergens heen kon. Als ik iets nodig had, dorst had, moest plassen (of erger) moest ik maar roepen.
Ik heb daar, zacht gezegd, een echt aantoonbaar trauma aan overgehouden.

Tot op de dag van vandaag reageert mijn lijf daar nog op. Vastgebonden worden is voor mij geen spelletje. Mijn brein schiet dan meteen in een andere stand, eentje waar ik zelf weinig invloed op heb.
En toch… het lichaam vergeet niet, maar het gaat wel door.
De laatste tijd merkte ik dat mijn rechteroog af en toe zomaar wegdraaide. Ongewild. Dankzij mijn vriend weet ik inmiddels dat het geen hersentumor is — altijd fijn — maar simpelweg mijn brein dat denkt: dat oog hoeft niet echt mee te doen.
Dat stoort me.

Dus ga ik beginnen met trainen. Elke dag een paar keer mijn linkeroog afdekken, zodat rechts het werk moet doen. Het resultaat: een wazig beeld en een licht ongemakkelijk gevoel in mijn hoofd. Vandaag voor het eerst geprobeerd, en eerlijk is eerlijk: ik werd er een beetje iebelig van.
Maar goed.
Ik ga er niet dood aan.
En sommige dingen worden, laten we zeggen, wat losser als je ouder wordt. Spieren, systemen… en blijkbaar ook ogen.
Grappig eigenlijk, dat een Leermoment over foto’s eindigt bij iets heel anders. Maar zo gaat dat bij mij wel vaker.
Dus ik laat het maar gewoon zo staan.

Misschien vind je dit ook leuk

Geef commentaar