Vanmorgen was ik weer terug op het kantoor van Notarin W na een heerlijke vakantie op mijn geliefde Lesbos van 2 weken, alwaar ik weinig tot niet aan het reilen en zeilen van het kantoor van notarin W heb moeten denken. Vandaag mocht ik dus weer werken, niet wetende waar ik werd geacht te gaan zitten, dus ik liep de trap op en vroeg aan de notarin waar ik mocht zitten. Ik moest dus op het zogenaamde “boven” gaan zitten, alwaar ik op het bureau al enige dossiers vond liggen waarmee ik “iets” moest gaan doen. Nu heb ik nog nooit van mijn leven een zogenaamde “rekening en verantwoording” gemaakt, zodat ik meer tijd kwijt was om uit te vinden wat precies de bedoeling van het geheel was (zonder enige uitleg van de notarin), maar dit terzijde.
Ik kon niet onder mijn eigen account inloggen (ietwat gek, maar nieuwe collega N heeft nog geen eigen account, zodat zij onder mijn account zat te werken), maar gezien de notarin van mening is dat iedereen -behalve zijzelf- hun wachtwoord bekend moet maken middels het inmiddels wereldberoemde mapje van Helene kon ik al snel inloggen onder een ander account, wel een beetje lastig, want ik heb al het 1 en ander aan snelkoppelingen en handigheidjes voor mezelf opgeslagen, edoch dat mocht de pret niet drukken, het was toch maar voor een halve dag, want des middags moest ik in Barneveld zijn voor een demosessie “rechtstreeks scannen in dossier”, waarvan ik minstens een kwart heb gemist omdat ik vanaf half 1 minstens 25 minuten totaal stil stond op de de A9, wegens een mij nog steeds onbekende reden. Ik kwam dus pas om half 3 ter plaatse, terwijl de demosessie om 2 uur begon.
Afijn, ik dwaal af, zoals wel vaker. Collega A die er nu al 3 maanden zit, weet nog steeds heel veel dingen niet, snapt heel veel dingen niet, en tijdens mijn afwezigheid is dit de notarin kennelijk eindelijk ook duidelijk geworden. Het “kunstje afdraaien” van akten heeft zij ook na 3 maanden nog steeds niet onder de knie, terwijl nieuwe collega N dit na 1,5 dag al reeds begreep. Ik vind dit treurig, maar wat ik nog treuriger vind is dat nieuwe collega N kennelijk in mijn vakantie heeft getracht aan collega A dingen uit te leggen, die zij al lang had moeten weten en zich eigen had moeten maken, maar kennelijk dringt dit niet door tot de kronkels in het hoofd van collega A.
Ik zou mij diep en diep schamen als ik dit simpele kunstje (want dat is het) ook nog na 3 maanden niet onder de knie heb, maar wat nog ergerder is, is dat notarin W dan toch eindelijk aan collega A heeft geventileerd dat zij niet meer hoeft te leren “af te draaien”. Verder zag ik plots vandaag via Indeed dat Raat Personeels Advies voor een “kantoor in West-Friesland” een receptioniste/notarieel medewerker zoekt, waaruit blijkt dat collega A snel het veld zal moeten gaan ruimen voor iemand anders. De notarin heeft mij te erg nodig nu ik heb begrepen dat collega E (die van de humor) ook al ontslag heeft genomen, zodat ik niet bang hoef te wezen voor mijn baan, maar tegelijkertijd ben ik ook vertrokken als ik zelf iets leuks voorbij zie komen, ik ga daar toch echt niet langer blijven dan nodig is op dat rare kantoor.